من ِ امسال

به ادم های زندگی ام فکر میکنم . به این طرفی ها . آن طرفی ها و هربار بیشتر به فکر فرو میروم. ته همه ی این دوستی ها چیست . کدامشان توی مشکلات کنارم بوده اند ؟ کدامشان بجز شادی ها ، غم هایم را هم سراغ گرفته اند . به تمام این یک سال فکر میکنم . به تمام "خسته نشدی ؟" ها . به کنایه های نه از سر بغض و کینه . به بودن همه ی آدم های سال قبل توی زندگی ام شک دارم. به نگه داشتنشان توی روزمرگی ام. ش میگفت یکی ازش پرسیده بود که رابطه ت با فلانی (من را میگفت ) چطور است ؟ ش گفته بود فلانی (من)با همه خوب است اما فقط خوب است و کل ِخوب بودنش توی سکوت و لبخند خلاصه میشود . حالا دارم فکر میکنم باید یکی دو نفر را بردارم ، بعد دیوار های دژم را بالاتر ببرم . سیم خاردار بکشم. پنجره ها را ببندم . دارم فکر میکنم که باید دور تر بایستم . دورتر و لبم فقط برای همین یکی دو نفر کش بیاید .